توسعه تاریخی ملیله

از قدیم الایام در منطقه شمال غربی چین رسم آویزان کردن فرش به دیوارها وجود داشته است که برخی از آنها را به عنوان چادر برای گرم نگه داشتن یا تزئین استفاده می کردند. قدیمی‌ترین ملیله فیزیکی در چین، قطعه‌ای از یک فرش ساده بافته شده "پرتره سر انسان" متعلق به سلسله هان غربی است که از سایت باستانی لولان در لوپ نور، سین کیانگ کشف شده است. در آغاز قرن بیستم، پکن و تیانجین نیز مقدار کمی ملیله با سبک هنر نقاشی سنتی چینی تولید کردند. در دهه های 1960 و 1970 تولید فرش های دیواری به سرعت توسعه یافت و بسیاری از مکان ها مانند پکن، تیانجین، شانگهای و مغولستان داخلی فرش های دیواری با سبک های هنری نقاشی رنگ روغن تولید کردند. در سال 1974 یک تابلو فرش بزرگ دیوار بزرگ ساخته شده در تیانجین به ابعاد 10 متر عرض، 5 متر ارتفاع و 280 کیلوگرم وزن، هدیه ای از سوی دولت چین به سازمان ملل بود و در سالن ساختمان مقر سازمان ملل متحد به نمایش درآمد.
قدیمی ترین ملیله باقی مانده در اروپا، ملیله بایو است که در قرن یازدهم فرانسه ساخته شده است. این یک ملیله نقاشی فیگور با موضوع جنگ تاریخی است که با نخ های پشمی و کتان ساده بافته شده است. از قرن بیستم، نقاشان مدرنیستی مانند پیکاسو و ماتیس نیز در طراحی تابلوهای ملیله نقش داشته اند. ملیله بافت ساده سنتی در اروپا به تدریج کاهش یافته است و با تکنیک های مختلف بافت دست ساز و ملیله های هنری الیافی به سبک هنر انتزاعی جایگزین شده است.